Γράφει ο Γιάννης Μαργέλος.
Η Όθρυς δεν είναι απλώς ένα βουνό, είναι ένα ζωντανό κομμάτι της μνήμης μας, ένας τόπος που κουβαλά ιστορίες, εικόνες και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Κάθε της κορυφή, κάθε της πλαγιά, μοιάζει να μας καλεί να σταθούμε για λίγο, να ανασάνουμε βαθιά και να θυμηθούμε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στη δύναμη και την ομορφιά της φύσης.
Όταν το βλέμμα απλώνεται πάνω στο λευκό τοπίο του Γερακοβουνίου, γεννιέται μια σιωπηλή υπόσχεση: να προστατεύσουμε αυτό που παραλάβαμε. Οι τρεις κορυφές της Όθρυς στέκονται αγέρωχες, σχεδόν ιερές, ζητώντας μόνο σεβασμό. Δεν ανήκουν μόνο σε εμάς∙ ανήκουν και σε εκείνους που θα έρθουν μετά από εμάς.
Στα εγγόνια μας αξίζει να γνωρίσουν αυτή τη μαγεία όπως την ζήσαμε κι εμείς. Να περπατήσουν στο ίδιο χιόνι, να αντικρίσουν την ίδια απεραντοσύνη, να νιώσουν την ίδια γαλήνη. Αν χαθεί αυτή η αυθεντικότητα, θα χαθεί ένα κομμάτι της ψυχής μας.
Η ευθύνη είναι δική μας. Να διαφυλάξουμε την Όθρυ όπως είναι, αγνή και ανεπηρέαστη, ώστε να συνεχίσει να μας εκπλήσσει και να μας μαγεύει για πάντα.
ΤΟ ΠΕΤΡΟΚΑΝΑΛΟ ΣΕ ΚΑΛΕΙ
Το Πετροκάναλο στέκει εκεί, αγνό και φιλόξενο, ένας τόπος που διατηρεί την αυθεντικότητά του μέσα στον χρόνο και μας καλεί με όλες τις καιρικές συνθήκες να τον επισκεφθούμε. Είτε ντυμένο στα λευκά του χειμώνα είτε φωτισμένο από τον ήλιο των πιο γλυκών ημερών, παραμένει πάντα ζωντανό και έτοιμο να προσφέρει στιγμές γαλήνης και εσωτερικής πληρότητας.
Είναι ένας τόπος που δεν φωνάζει, αλλά ψιθυρίζει. Μας προσκαλεί διακριτικά για να απολαύσουμε τα μυστικά της φύσης, τους ήχους του ανέμου και των γάργαρων νερών, τη σιωπή του τοπίου, την αρμονία που μόνο το φυσικό περιβάλλον μπορεί να χαρίσει. Εκεί, ο άνθρωπος βρίσκει ξανά τον εαυτό του και θυμάται τι πραγματικά έχει αξία.
Κι όμως, αυτή η ομορφιά δεν είναι αυτονόητη. Ας μην γυρίσουμε την πλάτη σε αυτόν τον μοναδικό τόπο, αδιαφορώντας για την τύχη του. Γιατί αν το κάνουμε, δεν θα χάσουμε μόνο ένα τοπίο, αλλά ένα κομμάτι της ψυχής μας. Και τότε, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, θα γίνουμε ένοχοι της καταστροφής ενός θησαυρού που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και την ευθύνη να προστατεύσουμε.
23 Μαρτίου 2026 – Ένα δώρο που η Όθρυς το αξίζει
Η Όθρυς πάντα μάς εκπλήσσει και, πάνω από όλα, μάς μαγεύει. Δεν είναι μόνο η επιβλητική της μορφή ή το κατάλευκο τοπίο του Μαρτίου που αιχμαλωτίζει το βλέμμα∙ είναι εκείνη η βαθιά, εσωτερική αίσθηση δέους που γεννιέται όταν στεκόμαστε απέναντί της. Από το Γερακοβούνι, η θέα ανοίγεται σαν ένας ζωντανός πίνακας, όπου το φως, το χιόνι και οι κορυφές συνθέτουν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται, αλλά μένει ανεξίτηλη μέσα μας.
Οι τρεις κορυφές της Όθρυος (Γερακοβούνι, Γκιούζι, Πήλιουρας) δεν είναι απλώς γεωγραφικά σημεία, ούτε απλές κορυφές∙ είναι σύμβολα καθαρότητας και συνέχειας. Η ανάγκη να μείνουν ανέγγιχτες δεν είναι μια απλή επιθυμία, αλλά μια ευθύνη που περνά από γενιά σε γενιά. Όπως τις παραλάβαμε, αυθεντικές και αγνές, έτσι οφείλουμε να τις παραδώσουμε και στις επόμενες γενιές. Ιδιαίτερα στα εγγόνια μας, που αξίζει να τις γνωρίσουν όχι μέσα από αφηγήσεις, αλλά μέσα από την ίδια τη ζωντανή εμπειρία της φύσης, ίσως ακόμη και δίπλα μας.
Η καταγραφή αυτής της στιγμής, τον Μάρτιο του 2026, μέσα από τον φακό του Κώστα Μαργέλου, πρώην προέδρου του ΕΟΣ Αλμυρού, δεν αποτελεί απλώς μια φωτογραφία. Είναι μια υπενθύμιση, μια κατάθεση ψυχής και ταυτόχρονα ένα κάλεσμα: να προστατεύσουμε, να σεβαστούμε και να διατηρήσουμε την Όθρυ όπως πραγματικά της αξίζει.
ΑΣ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΗΛΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΘΡΥ ΜΑΣ.
ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟ.
