ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΑΡΓΕΛΟΥ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΟΣ ΑΛΜΥΡΟΥ
Η συζήτηση γύρω από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην Όθρυ δεν είναι απλώς τεχνική ή οικονομική.
Είναι βαθιά ανθρώπινη, πολιτιστική και ηθική.
Και μέσα από αυτήν, αναδύονται δύο δρόμοι:
ο δρόμος της συμπόρευσης και ο δρόμος της σύγκρουσης.
Δύο δρόμοι που μοιάζουν αντίθετοι, αλλά μπορούν — υπό όρους — να οδηγήσουν σε μια αληθινή χρυσή τομή.
- Η συμπόρευση — όταν υπάρχει καλή πίστη και κοινό όραμα
Η συμπόρευση είναι η επιλογή του διαλόγου, της αναζήτησης λύσεων και του αμοιβαίου σεβασμού.
Είναι η στάση που λέει: “Ας καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι, ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει, ας χτίσουμε κάτι σωστό.”
Και πράγματι, εμείς δεν είμαστε άνθρωποι της άρνησης, ούτε εχθροί της ενέργειας, ούτε αντίθετοι με την πρόοδο.
Είμαστε υπέρ της ορθής προόδου — της προόδου που δεν καταστρέφει, αλλά χτίζει.
Όμως για να υπάρξει ουσιαστική συμπόρευση, πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη.
Και η εμπιστοσύνη χτίζεται με:
- ενημέρωση,
- αξιοκρατία,
- τεκμηρίωση,
- σεβασμό στη γνώση του τόπου.
Κι εδώ είναι που εμείς, οι άνθρωποι της Όθρυος, έχουμε τεκμηριωμένες απαντήσεις.
Γιατί εμείς γνωρίζουμε την Όθρυ όχι από χάρτες, αλλά από περπάτημα.
Ξέρουμε:
- πού αστραχιάζει ο λαγός,
- πού βοσκά η πέρδικα,
- πού φύεται το άγριο τσάι, το σαλέπι και η μαύρη τουλίπα
- την πηγή του Καλόγερου,
- την Κολοκυθιά, την Τσουκνίδα, την Τσαταλόβρυση, την Αρνόβρυση
- το Τετραστόμο σπήλαιο της Βρύναινας,
- τη Λυκόραχη,
- την Τιτανοσπηλιά και τη Νεροσπηλιά,
και τόσα άλλα σημεία που δεν τα ξέρει κανένα γραφείο, καμία μελέτη, κανένας πίνακας “καταλληλότητας”.
Η συμπόρευση, για να έχει νόημα, πρέπει να βασίζεται σε αυτή τη γνώση.
Στη γνώση του ανθρώπου που ζει το βουνό και όχι απλώς το “μετράει”.
Κι εκεί, εμείς έχουμε να δώσουμε πολλά — και κυρίως αλήθεια.
- Η Σύγκρουση — όταν η αδικία γίνεται μονόδρομος
- όταν όμως η συμπόρευση ματαιώνεται
- όταν τα συμφέροντα υπερισχύουν της λογικής,
- όταν οι διαδικασίες τρέχουν χωρίς ουσιαστική διαβούλευση,
- όταν ο λόγος των κατοίκων θεωρείται “παρεμπίπτων”,
τότε η σύγκρουση δεν είναι επιλογή· είναι χρέος.
Σύγκρουση δεν σημαίνει φωνές, σημαίνει σταθερή στάση, τεκμηριωμένη αντίσταση, δημόσια διεκδίκηση.
Σημαίνει να υπερασπιστούμε την Όθρυ όπως υπερασπιζόμαστε ένα δέντρο στον κήπο μας, ένα σπίτι που μας μεγάλωσε, ένα παιδί που αγαπάμε.
Γιατί το βουνό δεν είναι απλώς γη.
Είναι μνήμη, πολιτισμός, οικοσύστημα, ταυτότητα.
Και η σύγκρουση, όταν είναι απαραίτητη, πρέπει να είναι:
- πολιτισμένη,
- δυνατή,
- συνεχής,
- με επιχειρήματα και όχι θυμό,
- με στοιχεία και όχι εντυπώσεις.
Αυτός είναι ο δρόμος της τίμιας σύγκρουσης, όπου το δίκιο δεν σηκώνει φωνή — στέκεται όρθιο.
- Η Χρυσή Τομή — γιατί έχουμε γνώση, τεκμήρια και δίκιο
Η χρυσή τομή δεν είναι ένας “χλιαρός συμβιβασμός”.
Δεν είναι να «βάλουμε λίγες ανεμογεννήτριες και τελειώσαμε».
Αυτό θα ήταν ήττα μεταμφιεσμένη.
Η χρυσή τομή υπάρχει μόνο όταν:
- η αλήθεια ακούγεται,
- η γνώση του τόπου γίνεται σεβαστή,
- η φωνή των ανθρώπων βαρύνει όσο και οι μελέτες,
- και όταν η προστασία της Όθρυος θεωρείται προτεραιότητα, όχι εμπόδιο.
Και αυτή η χρυσή τομή είναι υπαρκτή — γιατί εμείς έχουμε:
- γνώσεις δεκαετιών,
- τεκμηριωμένες απαντήσεις,
- περιβαλλοντικά επιχειρήματα,
- και κυρίως μια βαθιά, ουσιαστική σχέση με το βουνό.
Γι’ αυτό μπορούμε να το πούμε καθαρά:
Η Όθρυς δεν είναι τόπος για βιομηχανικά έργα.
Είναι τόπος ζωής.
Και όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει και ευθύνη.
Η δική μας ευθύνη είναι να διεκδικήσουμε, να προστατεύσουμε, να ενημερώσουμε, να σταθούμε ως φύλακες και όχι ως θεατές.
Η δική μας δύναμη είναι η ενότητα.
Και η ενότητα είναι το πιο γενναιόδωρο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στο βουνό που μας χάρισε τα πάντα.
